6 juli - kwijtgeraakt

 

Nog zo'n hervonden vers, en nog net zo actueel:

 

 

Wat werd de wereld klein
zonder die wijdse hemel.

Een wereld vol van licht,
de duisternis verdreven.
Steeds meer direct onder bereik,
geen wachten meer,
geen dromen onvervuld,
en alles in de greep.

Wat bleek het een illusie;
ziekte dood en tegenslag,
ze zijn er nog gewoon,
net als altijd,
net zo ongrijpbaar,
onbeheersbaar als altijd.

En ook de duisternis
die blijkt niet echt verdreven,
we zien die in een ander
onbekend en onbemind,
blind voor de duisternis
die schuilgaat in onszelf;
de angst, de achterdocht,
het woeste razen van het bloed.

Het is er nog altijd,
al dachten we van niet.

Wat we zijn kwijt geraakt
dat is het lef, de kracht
om met de tegenslag te leven,
onverzoend, maar ook niet
in de ketens van de pijn,
de woede en de wrok,
maar vrij te leven.

Ik hef mijn hoofd
en zie de sterren weer.

 

 

 

 


[vervolg]