5 maart - 1

Zoals gewoonlijk; mijmeren en versjes schrijven.

Nu over iets waar ik met regelmaat van wakker lig, zo ook nu:

 

Wij noemen vrijheid
wat geen vrijheid is, maar
een verblinding,
een verdwazing,
een verslaving
die niet de schaduw-
en de schadekant wil zien
van ons gedrag.

 

‘Ik heb er voor betaald!’
zeg jij.
Maar echt, geloof me,
die paar centen dekken nog
bij lange na de kosten niet
van ons gedrag!

 

Want wie betaalt de lucht
voor al het gif
dat wij haar in de longen blazen?
En wie betaalt de meren en de zee
voor de riolen
die wij legen in haar maag?
En wie betaalt de aarde
voor wat wij aan haar ontrukken
met grof geweld,
de gapende wonden
die wij hakken in haar vlees?

 

Of denken we misschien
dat dat geen grenzen heeft?
Dat aarde, lucht en zee
maar blijven geven, geven, geven
zonder eind?

 

Wij zijn ons soms onaangenaam
bewust van onze eigen dood.
Van onze eindigheid als soort
wil niemand weten!

 

Maar wees gerust;
de aarde zal ons echt wel overleven;
die heeft voldoende tijd
voor een herstel en nieuwe bloei!

 

Maar of er in wat overblijft
vóór dat herstel
nog plaats is voor de mens
valt te bezien!

 

Misschien een enkeling
die nog voordat hij sterft
beseft dat hij
zijn ziel en zaligheid verkocht
voor zelfgeschapen hel!

 

Dus word eens wakker,
luie zak,
voor het te laat is!
En kies de vrijheid
voor een ander leven
met wat meer respect
voor wat en wie jou nu
in leven houdt!

 

Nog wel!

 

 


[volgende]