4 mei - ruimte voor de doden

 

 

Ik denk aan al die doden
die er vielen, vallen ook vandaag.
En weer besef ik
dat mijn hoofd en zelfs mijn hart
te klein zijn, veel te klein
om maar een deeltje te bevatten
van dit leed voor levenden
voor doden toen en nu.

Ik hang de vlag halfstok;
dit jaar is er geen samenkomen
om een paar minuten stil te zijn
en dat geweld, die dood
te laten binnenkomen
in het hoofd, het hart,
zover het ruimte biedt
om stil te staan
om stil te zijn
bij wat geen woorden heeft.

Nog in geen duizend jaar,
nog in geen honderdduizend verzen
wordt de schoonheid
en de waardigheid bezongen
van wat verloren ging,
kapot gemaakt.

En er is geen ontkomen aan
dat dit me stil maakt,
sprakeloos
maar in die stille sprakeloosheid
komt er ruimte voor de doden
en hun leven

 

 


[vervolg]