3 januari

Gek, eigenlijk, dat zomaar wat eerste woorden doorgroeien als je begint te schrijven.

 

Gek, eigenlijk,
zo maar wat woorden
aan elkaar geregen,
zoals een kind een ketting rijgt
van kralen in wel honderd kleuren
en dan vol verwondering
laat zien aan wie maar wil ...
En wie dan kijkt,
en lacht ... of niet,
kijkt met gevulde ogen
naar die ketting en dat kind
en ziet, misschien, zichzelf terug,
en even weer dat kind,
weer vol verwondering
naar mensen,
naar de wereld om zich heen,
vol onbevangen dromen
over wat nog komen gaat ...

Gek eigenlijk,
zomaar wat woorden
aan elkaar geregen,
die die wereld
en zo'n leven
weer tevoorschijn roepen,
zachtjes fluisteren;
het kan nog steeds!

 

 


[volgende]