14 november - dood is doodgewoon

 

Weer eens wat versjes aan het schrijven, zoals gewoonlijk bij spontane inval. De thematiek kan ik lang niet altijd verklaren, maar neem ik maar zoals het komt:

 

 

De dood is doodgewoon
en komt voor iedereen
maar liefst wat later.

Komt ie te vroeg
dan zit je met de kater
dat er teveel
onuitgesproken bleef en ongedaan.

Maar soms komt ie te laat,
dan wachtte je al lang,
verlangde heel misschien zelfs
naar zijn komst,
maar was dat lastig
uit te spreken en te delen.

Want met de dood
is wel wat aan de hand;
die is er wel
maar liefst toch ongezien,
in de coulissen als het ware.

Dus om dat ongemak
wat op te klaren
schreef ik dit vers:

De dood is doodgewoon
een onderdeel van leven.
En als de dood er doodgewoon mag zijn,
dan wordt het leven
daar alleen maar mooier van!

 

 

 

 


[vervolg]