13 maart

 

Hoe ziet ons land,
hoe ziet de wereld er straks uit
over een jaar,
wanneer corona grotendeels is uitgewoed?

 

Likken wij onze wonden
en gaan verder als vanouds?
Of blijkt er zoveel stuk,
en zijn er zoveel doden te betreuren
dat niets meer ooit hetzelfde wordt?

 

Worden de doelen dan gehaald
van minder uitstoot?
Weten wij ons te beperken,
móeten wij ons dan beperken
tot wat hoogstnodig is,
van echt levensbelang?

 

En wat nog meer is;
hoe doen wij dat dan?
Elk voor zichzelf?
Voegt zich bij de ellende van het virus
nog de strijd om voorrang
macht, bezit, gelijk?

 

En zijn er van dat virus van de haat
meer doden te betreuren
en meer schade
nooit meer te herstellen
dan van dit virus
dat ons eens te meer bewust maakt
dat het leven niet te sturen valt
en niet te controleren?

 

Dat wij alleen maar kunnen zorgen
voorbereid te zijn,
in solidariteit die
de normale grenzen overschrijdt
en zal het virus van de liefde
eindelijk de wereld over vliegen
en de mensen,
alle mensen,
niemand uitgezonderd
dan besmetten?

 

Wie het weet
die mag het zeggen.

 

Nu zijn het voorlopig
enkel vragen
waarop ik geen antwoord weet!

 

Alleen een sterk vermoeden
dat de liefde helpen kan …

 

 


[volgende]