1 juli - bundel in één dag

 

Even aan het uithijgen... de teller staat nu op veertien nieuwe versjes voor vandaag. Pffff...

schrijven, wat anders ...

 

 

 

Een bundel in één dag,
dat is toch godsonmogelijk!

Maar toch,
vandaag is echt een gekkenhuis!

Mijn kop barst
bijkans uit elkaar
van alle versjes
die maar blijven komen
bij beelden die ik zie
en stemmen die ik hoor,
bij de geluiden
af en aan,
bij wat ik lees

maar wat ik doe
hoe moe ik me soms voel

gelijkertijd
is er toch die extase
dat elk gevoel vandaag
in taal lijkt uit te botten
als een boom
die kanker heeft
om maar eens iets te noemen.

Mijn kop is veel te klein,
mijn vingers soms
niet snel genoeg
om te noteren
wat ik nu weer voel en denk.

Tot nu toe negentien

als ik alleen maar kijk
naar dat getal
dan duizelt het

waar komt
in hemelsnaam
of iets dat in de buurt komt
toch die taal vandaan
of dat wijdopen staand gevoel
ik weet het niet
ik kan alleen maar
secretaris zijn
van wat mijn hoofd dicteert

dus kom maar op!

 

 


[vervolg]